Voordat ik naar Frankrijk vertrok, woonde ik in Utrecht. Voordat Wesley Sneijder een grote voetballer werd woonde ook hij in Utrecht.
De zaterdagochtend van de wedstrijd tegen Denemarken had ik even contact met Wesley. Nee, dat is geen grapje. Het is de waarheid en hij is bitter. Het was via zijn voetballende jonge broer.

Ik zat samen met Rodney Sneijder bij de kapper in de Utrechtse binnenstad. Een korte vakantie. Rodney voetbalt bij Utrecht en hij lijkt op Wesley.
‘Nou, volgens Wesley is de sfeer in de groep uitstekend’, zei Rodney en zowel klanten als kappers hingen aan zijn lippen.
Dat hadden we allemaal al gezien natuurlijk, dat de sfeer goed was. Van Persie die Affelay omarmde en dat soort taferelen. Als je uit eerste hand hoort over de sfeer bij Oranje raak je daar een beetje opgewonden van. Toch vond ik het zorgwekkend wat de jonge Sneijderboon bij de kapper vertelde. Maar iedereen was blij, dus ik hield mijn mond, zoals ik dat in Frankrijk heb geleerd.

Ik speel ook voetbal in mijn nieuwe vaderland. Ik speel zelfs op de positie van Wesley, met nummer 10, hoog in het middenveld. Ook in ons team is de sfeer uitstekend. Als we ergens in uitblinken, dan is het in de sfeer.
Ons voetbalveld ligt iets voorbij de herberg van Maryse, naast het kerkhof. Al voetballend heb je zicht op de Pyreneeën, achter de kerktoren. Als Hollander van het vlakke land ken ik geen verloren thuiswedstrijden. Elke minuut dat ik op ons ietwat hellende veld speel, struikelend over gaten en molshopen, is pure winst. En dan hebben we het nog niet eens over de sfeer gehad.

Om de week hebben we een wedstrijd, want veel voetbalclubs zijn er niet meer. Aan trainingen doen we niet, dus als we elkaar na twee weken weer treffen in de kleedkamer is het altijd een gezellig samenzijn met schouderklopjes en bijpraten. Over het hooien, over een dorpsfeest hier of daar en over de misser van Robben. Tijdens de warming-up, rustig aan, wordt nog druk gekletst en er zijn altijd wel een paar losse veters. Onze tegenstander zit in een kring op het veld en de trainer houdt een voorbespreking. Wij den niet aan voorbesprekingen. Onze ‘coach’ schrijft namen en shirt-nummers op een bord en hij vult de waterflessen bij. Af en toe schreeuwt hij wat, maar ik geloof niet dat iemand nog naar hem luistert.

Er is ook altijd wel een speler die te laat komt. In het begin vond ik het ergerlijk om met z’n tienen te beginnen, maar je raakt aan alles gewend. Zelfs aan het handje schudden met een laatkomer terwijl de wedstrijd al in volle gang is. ‘Fijn dat hij toch gekomen is’, denk ik nu en zeg ‘we praten straks wel bij, als Maryse verse worst en kaas op tafel zet’. We hebben de leukste ‘clubherberg’ van de hele regio, ik speel bij de kampioenen van de sfeer.
In ons team veel jongens die met hun handen werken. Een paar agrariërs, een electriciën, een wegwerker, een chauffeur, dat soort beroepen. Het is geen slim voebal dat we spelen. Geen snijdende Wesley pass, geen flankenwisseling, geen schaar. Technische beroepen, maar a-technische spelers.
Tegenstanders zouden ons kunnen uitlachen, terwijl zij met hun serieuze warming-up bezig zijn en wij over het veld dwarrelen. Maar ze weten wel beter.
We zijn een ongetraind zooitje dat minder aan techniek of tactiek doet dan alle andere teams. Hoe zijn we dan in hemelsnaam als 6de geëindigd? En vorig seizoen als 3de?
.
Als bij ons iemand zijn broer zou bellen vóór de wedstrijd en het zou hebben over de sfeer, wat zou hij dan voor gek staan zeg, bij ons in het dorp.

De traingsbroeken gaan uit, de scheidsrechter controleert de noppen. Dan gebeurt het. Niemand kletst nog, oh nee. Het enige dat gezegd wordt, als een soort strijdkreet, is: ‘In de wedstrijd, jongens. Allez, in de wedstrijd!’.
En wee je gebeente als je niet meegaat ‘de wedstrijd in’. Het enige dat wordt verlangd: inzet. Feestje gehad, de avond ervoor? Dat is dan pech gehad. Moe? Lopen tot je over de graspollen struikelt. Jagen op de bal, slidings die op het randje zijn, overtredingen, gele kaarten. Doe je het op je gemak, zoals het Nederlands elftal in de eerste 85 minuten tegen de Denen, dan wordt je verrot gescholden. Druk zetten en vooruit. Zo word je derde terwijl je niets in huis hebt.

Heeft één van onze vaderlandse voetbalhelden van Persie verrot gescholden vanwege zijn gemiste kansen? Uit frustratie, eventjes, door alle adrenaline? Natuurlijk niet. Of Robben op zijn minst? Dat moet toch kunnen? Effe schelden en daarna een aai over de bol. Als dat niet kan wordt het namelijk heeeeleeeemaaaal niets.
Mag Oranje een vrije trap nemen, net buiten het strafschopgebied, dan vechten we om de bal. Goede sfeer? Laat me niet lachen. Je claimt de bal en duwt de ander opzij. Pas als de kaas op tafel staat zijn we weer vrienden.
Zo ging dat niet tegen de Denen. Wat werd er gelummeld met die vrije trap zeg. We zagen het met een camera van boven:

‘Neem jij hem maar hoor, Wesley’
‘Nee joh, neem jij hem lekker, Arjen’
‘Echt? Zal ik hem nemen?’
‘Ja hoor, hij is voor jou’
‘Vooruit dan maar, ik neem hem.’
‘Goed zo. Succes’.
‘Maar, de volgende keer…’
‘De volgende keer…? Wat dan?’
‘Nou, dan neem jij hem’.
‘Ja dat is goed, ik neem de volgende’.
‘Beloofd?’
‘Ja hoor, beloofd, ik neem de volgende’.

Ik heb er een hard hoofd in, tegen de Duitsers. De sfeer is te goed en een paar kwaaie koppen die een ander uitschelden of de bal afpakken, dat gaat niet meer lukken in zo’n korte tijd. Gelukkig zit er veel troost in een team van goede sfeer. Er zijn een hoop gewillige schouders om op uit te huilen. Want ik ben bang dat de Mittwoch voor de Duitsers Gehackttag is….